Zondag 17 december, Poerd en ik zitten samen in de auto. Normaal komt het eigenlijk niet voor dat er een stilte valt maar op één of andere manier gebeurt het dit keer wel. Dit kwam ook mede doordat we continu een deja-vu kregen….
Ik mag aannemen dat iedereen bekend is met dit fenomeen, zo niet dan leg ik het even uit. Je zit in een situatie en opeens denk je “dit heb ik al eens eerder meegemaakt”. Op dat moment kun je ook gewoon in jezelf voorspellen wat er komt en dat gebeurt dan ook. Op zich een interessant iets, misschien wel een beetje spannend doordat het niet te verklaren is maar deze keer was het anders.
De radio in mijn auto is een goed werkende radio/cd speler en hier heb ik nog nooit problemen mee gehad. Toch bleven we dezelfde zin horen:
“my girl wants to party all the time, party all the time, party al the time….” “my girl wants to party all the time, party all the time, party al the time….”
Lekker denk je dan, de cd blijft hangen. Echter heeft deze jongen nog enige smaak en zul je dergelijke uitspraken niet snel in nummers horen die in mijn muzieksmaak vallen en al snel merkten we op dat de radio aanstond en dat het technisch onmogelijk is om dan een hangende plaat te hebben. Het ergste wat we konden bedenken werd langzamerhand waar…..dit was gewoon een nummer dat vrij recent is uitgebracht en wat dus komende tijd vaker op de radio te horen zou zijn!
Ondertussen gaat de radio gewoon verder:
“my girl wants to party all the time, party all the time, party al the time….” “my girl wants to party all the time, party all the time, party al the time….”
Een gevoel van onbegrip, verontwaarding en tegelijkertijd respect ging door mij heen, dat van Poerd zou ik niet weten gezien ik niet Rasti Rostelli ben. Onbegrip en verontwaarding in de zin van dat dit het huidige niveau is van muziek, een nummer van Eddy Murphy (ja echt!) uit 1985 pakken en dan alle tekst weggooien op één regel na. Het gevoel van respect kwam bij me op omdat ik het heel dapper vind van de maker om met deze ongeïnspireerde bagger bij een platenmaatschappij naar binnen te stappen met het risico dat hij naar buiten stapt met een bureaustoel in zijn poepert…
Ik heb altijd lacherig gedaan over het niveau van de Josti band, dit omdat deze muziek eigenlijk achterhaald is en als ze een modern(er) nummer spelen laten ze meestal de originele zanger er ook bij zijn om de rest te overstemmen, lekker makkelijk. Maar ik geef toe, mijn visie op de Josti band is zo enorm gegroeid door dat ene nummer…
We hebben wel gelijk een voordeel aan dit nummer ontdekt, we hebben gelijk het hele nummer mee kunnen zingen na 10 seconden en met tranen in je ogen van de slappe lach krijg je toch een ritje waar je met plezier op terug kan kijken….
Ik denk dat er nog een mooie toekomst ligt voor ons in de huidige muziekbusiness! Ook denk ik dat we veel te veel creativiteit in de speeldagen steken als ik zie dat deze bagger al de top 40 kan halen….
